Solfej, Kulak Eğitimi ve Müzik Teorisi Dersleri

Enstrüman çalan bir öğrencinin ilerlemesini bir noktadan sonra sınırlayan şey genellikle parmak tekniği değil, duyduğunu tanıyamaması oluyor.

Solfej, kulağı ve gözü aynı dile bağlıyor. Öğrenci notayı okuyabiliyor, duyduğunu adlandırabiliyor ve çaldığı şeyin yapısını anlıyor. Bu üçü olmadan repertuvar ezberle ilerliyor ve belirli bir seviyede duruyor.

Enstrüman eğitimi alan her öğrenci için faydalı ama iki grup için doğrudan gerekli.

Birincisi konservatuvar ve güzel sanatlar lisesi adayları: o sınavların en çok puan getiren bölümleri işitme, ritimsel bellek ve ezgisel bellek. Üçü de solfej ve duyuş çalışmasının konusu.

İkincisi bir yıldan fazladır enstrüman çalışan ama ilerlemesi yavaşlamış öğrenciler. Tıkanma çoğu zaman teknikte değil, duyuş tarafında oluyor.

Solfej ayrı bir ders olarak yürüyor ama enstrümandan kopuk değil. Öğrencinin enstrümanda çalıştığı parçanın zor bir ritmi varsa, o kalıp solfej dersinde ayrıca çalışılıyor.

Bu bağlantı kurulmadığında solfej öğrenci için ayrı ve sıkıcı bir yük hâline geliyor. Eğitmenler bu yüzden birbirinin programını biliyor.

Evde uzun bir çalışma gerekmiyor: günde birkaç dakikalık dinleme ve ritim çalışması, haftalık dersin karşılığını almak için yeterli oluyor.

Solfej dersine yıl içinde de katılınabiliyor; enstrüman eğitimi süren bir öğrenci için başlangıç dönemi beklemeye gerek yok.

İlk adım seviye tespiti: öğrencinin nota okuma, ritim ve işitme tarafında nerede olduğunu görüyoruz. Ders programı buna göre kuruluyor.

Ders genellikle haftada bir saat ve enstrüman dersiyle aynı hafta içine yerleşiyor. Uzaktan gelen aileler için iki dersi aynı güne art arda koyuyoruz.

Sınav hazırlığındaki öğrencilerde son yılda bu süre artıyor.